Jezelf blijven in een wereld vol verwachtingen is één van de grootste uitdagingen – en tegelijk onze meest natuurlijke staat. Kinderen laten ons dat elke dag zien. Zij leven nog dicht bij hun kern. Puur. Ongefilterd. Aanwezig.
Als ouder of leerkracht raken we echter gemakkelijk verstrikt in rollen. We willen het goed doen, zorgen, begeleiden, beschermen. Maar achter die inzet schuilt vaak een onzichtbare druk: voldoen aan verwachtingen om waardevol te zijn. En die druk geven we onbewust door.
Kinderen voelen haarfijn aan wanneer we handelen vanuit angst of bezorgdheid in plaats van vanuit echte aanwezigheid. Wat zij het meest nodig hebben, is niet onze perfectie, maar onze echtheid.
Ook in het onderwijs zien we hoe kinderen vaak moeten passen in systemen. Wanneer ze afwijken, dromerig zijn of zich terugtrekken, krijgen ze snel een label. Maar wat als dat geen tekort is, maar juist een teken van innerlijke verbondenheid? Wat als zij ons iets komen herinneren?
Je kunt de mensheid zien als een groot geweven tapijt. Ieder van ons is een draad. Wanneer we leven vanuit oude patronen, wordt ons draadje dof. Wanneer we trouw zijn aan onszelf, begint het te stralen. En dat licht werkt door in het geheel.
Het mooiste wat we onze kinderen kunnen geven, is zelf leven vanuit onze essentie. Niet harder werken. Niet beter presteren. Gewoon Zijn.
Kinderen zijn geen project dat moet slagen. Ze zijn herinneraars.
En wanneer wij durven leven vanuit hart en ziel, helpen we hen hun pure Zelf te blijven.
Marieke Meulenberg
www.dehelendereisindepraktijk.nl
Auteur van ‘de Stem van het Zelf’ en ‘de Helende Reis in de praktijk’
Lees heel het uitgebreide artikel en nog veel meer in deze digitale PURE CHILD editie:
