Het magazine dat kinderen benadert met een open geest

Search

Leerkracht aan het woord: een kind met prikkels in de klas

een kind met prikkels in de klas

Toen ik zo’n 25 jaar geleden begon als leerkracht had ik heel andere ideeën over wat goed onderwijs was. Deze zijn in de loop der jaren veel veranderd. Vooral doordat ik steeds beter ben gaan luisteren naar wat kinderen mij eigenlijk te vertellen hebben. Er zitten in je groep of klas altijd kinderen die een ander gedrag laten zien. En dat vraagt om een aangepaste aanpak.

Iemands gedrag kan variëren van heel druk naar zeer teruggetrokken of juist angstig of opstandig. Het idee dat je deze kinderen helpt door ze steeds, vaak op een negatieve manier,  op hun gedrag aan te spreken, heb ik snel laten varen. Het uitspreken van je verwachtingen en het positief benoemen van dingen die je graag ziet, werkt in mijn ervaring veel beter. Heel de dag stil zitten en zachtjes aan het werk zijn, is zeker niet voor alle kinderen weggelegd. Door goed naar ze te kijken, hun gedrag te bevragen en hen de ruimte te laten voor een gesprek, zorgt voor een veel fijnere sfeer waarin ze meer tot hun recht kunnen komen.

Al staande werken

In mijn groep mogen kinderen al staande werken. Natuurlijk op een plekje waar ze anderen niet storen door hun bewegingen. Ook het gebruik van een koptelefoon om even tot rust te komen of beter geconcentreerd met je werk bezig zijn, is in onze klassen heel gewoon. Er zijn zitballen in plaats van stoelen om op te werken. Zo komen de kinderen met meer bewegingsdrang, die beter leren als ze wat bewegen, tot hun recht. Het vasthouden van een tangle tijdens het luisteren zorgt bij sommigen voor voldoende rust om goed te kunnen luisteren.

Geleerd van de kinderen

Ondanks het feit dat veel collega’s bang waren voor een run op deze leuke hebbedingetjes bleek na twee weken uitproberen met duidelijke regels dat alleen de kinderen die er voordeel bij hadden er nog naar pakten. Hierover met hen een gesprek aangaan, zeggen dat ieder van hen goed is zoals hij of zij is en dat iedereen andere behoeftes heeft, zorgt voor een fijne sfeer in de groep en begripvol gedrag ten opzichte van elkaar. Dit alles heb ik geleerd van de kinderen in de klas waarmee ik het gewoon ben gaan uitproberen. Alle kinderen hebben volgens mij de intentie om het goed te willen doen. Door naar hun vragen en verhalen te luisteren en mezelf kwetsbaar op te stellen, heb ik geleerd dat jezelf zijn, je hart volgen en uitpreken wat je fijn of lastig vindt, helpt om fijner les te geven.

Prikkels

Doordat er steeds meer kinderen veel prikkels binnenkrijgen, zie ik steeds vaker kinderen die overprikkeld zijn of geraken. Dit uit zich bij ieder van hen op een andere manier. Goed kijken en aanvoelen hoe het met ze gaat is belangrijk. Enkele jaren geleden begon ik in mijn klassen de kinderen te leren even tot zichzelf te komen.

Ziehier één methode van aanpak:

Alle kinderen zetten hun voeten stevig op de grond en halen een kleurtje uit het binnenste van de aarde. Terwijl ik rustig vertel hoe hun kleurtje zich door hun lijf verspreidt, vullen ze hun lijf met dit kleurtje. Tot slot maken ze een mooie bel om zich heen. Sommigen  gaan op de grond zitten en anderen sluiten hun ogen. Dit mag allemaal. Niemand hoeft mee te doen, maar iedereen is wel stil. Ik leg ze na de oefening uit dat ze zo weer helemaal zichzelf kunnen zijn en niet hoeven na te denken of te voelen wat de anderen denken en voelen. Iedereen is weer helemaal zichzelf. Alle kinderen willen de anderen graag over hun kleur vertellen. 

Individuele begeleiding

In de individuele begeleiding is dit nog een stukje gemakkelijker. Hooggevoelige kinderen kunnen, wanneer ze niet overprikkeld zijn, heel goed vertellen wat ze nodig hebben.

Zo komt een lief jongetje bij mij dat prima weet dat hij soms heel boos kan worden omdat zijn hoofd te vol zit. Hij kan ook vertellen wanneer en waarom zijn hoofd te vol zit. Hij zou graag nog leren hoe hij niet zo boos wordt en hoe hij dus niet meer zo erg overprikkeld geraakt. Hier praten we dan over. Meestal teken ik er ook bij. Hij vindt dat fijn overzichtelijk en wil deze mindmap-achtige tekening van zijn gesprek dan ook graag bewaren. Samen bespreken we of het iets om thuis te laten zien of dat hij liever heeft dat ik hem bewaar. Hierin is zijn keuze natuurlijk leidend.

Besluit

Wat ben ik blij dat ik de stap heb durven zetten om het onderwijssysteem een beetje los te laten en meer naar mezelf en vooral naar de kinderen ben gaan luisteren! Ik heb een superbaan!

Manita van Nijnatten

Groepsleerkracht en gespecialiseerde ondersteuner op een basisschool. Begeleider van individuele kinderen die op verschillende gebieden ondersteuning nodig hebben. Moeder van twee hooggevoelige, slimme pubers die graag meepraten, discussiëren en hun mening ventileren. Iets waarvan ik elke dag veel leer!

Dit artikel verscheen in ons © 2020-2021 PureChild magazine ‘Het hooggevoelige kind als leraar’.

Facebook
Twitter
LinkedIn
Pinterest
Previous slide
Next slide

Reageren op dit artikel..